آزمایشات روی چهارگونه بلوط (Q. castaneifolia, Q. libani Quercus btantii, Q. infectoria) انجام گردید. کوتیلدونهای گیاه در محیط کشت MS حاوی هورمون های BAP (1.0 mg/lit) و IAA (2.0 mg/lit) کشت شد و از آنها کالوس تولید گردید. در این محیط کشت پس از 12-8 هفته جنین های مرحله کروی روی سطح کالوس های گونه Q. castaneijolia مشاهده گردید. در نهایت جنین های کروی به مرحله قلبی شکل و گیاهچه تبدیل شدند. قطعات ساقه و برگ این گونه ها نیز مورد آزمایش قرار گرفت ولی هیچکدام قادر به تولید کالوس نبودند. گیاهچه ها در پایان به محیط کشت بدون هورمون منتقل و تکثیر شدند.

در این پژوهش اثر دو رقم تجاری کلزا (PF-7045-91 و SLM-046)، تراکم ریزنمونه (در دو سطح 15 و 30 کوتیلدون در یک پتری دیش به قطر 10 سانتی متر) و اثر متقابل آن ها روی باززایی نوساقه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین رقم های کلزا از نظر باززایی نوساقه اختلاف معنی دار وجود دارد، به طوری که رقم PF-7045-91 (با 74% باززایی) برتر از رقم SLM-046 (با 56% باززایی) شناخته شد. بین دو تراکم کشت شده نیز از این لحاظ اختلاف معنی دار وجود داشت، به طوری که تراکم 15 ریزنمونه (با 79% باززایی) برتری معنی داری نسبت به تراکم 30 ریزنمونه (با 51% باززایی) نشان داد. هم چنین نتایج آزمون تجزیه واریانس حاکی از عدم وجود اختلاف معنی دار بین اثر متقابل رقم در تراکم کشت بود.

این تحقیق به منظور تولید سیب زمینی بذری از نشاء میکروتیوبر، مینی تیوبرهای کوچک تر از 10 گرم و غده های کوچک تر از 10 گرم در طبقه بذری سوپرالیت با هدف انبارمانی، افزایش کارایی مصرف آب و کاهش تنش های محیطی اجرا شد. نشاء های سیب زمینی در گلخانه شرکت کشاورزی زرع گسترآرتا پرورش داده و سپس به مزرعه ایستگاه تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی اردبیل انتقال داده شد. در این آزمایش چهار نوع مختلف از نشاءهای سیب زمینی رقم آگریا شامل 1-میکروتیوبر، 2-مینی تیوبر کوچک تر از 10 گرم، 3-غده بذری سوپرالیت برش داده شده با یک جوانه و 4-غده بذری سوپرالیت کمتر از 10 گرم در بستر کاشت مخلوطی از کوکوپیت و پرلیت و دو کشت مستقیم 5-مینی تیوبر بزرگ تر از 10 گرم و 6-غده بذری سوپرالیت بین 55-35 میلی متر جمعاً شش تیماربراساس طرح آماری بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در سال 1398 بررسی شدند. نتایج تجزیه واریانس صفات مورد مطالعه نشان داد بین تیمارهای مورد مطالعه از لحاظ صفات ارتفاع بوته، تعداد ساقه اصلی در بوته، تعداد و وزن غده در بوته، عملکرد غده و کارایی مصرف آب اختلاف معنی دار وجود دارد. عملکرد غده و کارائی مصرف آب در کشت نشائی غده های بذری سوپرالیت و غده با یک جوانه با طبقه بذری سوپرالیت و کشت مستقیم مینی تیوبر بزرگ تر از 10 گرم و غده های با طبقه بذری سوپرالیت بین 55-35 میلی متر از بیشترین مقدار برخوردار بودند.

سرخارگل گیاهی علفی و چندساله بوده و به لحاظ تجاری گونه ای بسیار ارزشمند محسوب می شود. ترکیبات فعال دارویی آن عمدتا شامل اسیدهای فنولیک و آلکامیدها هستند. به منظور بررسی شرایط ریزازدیادی این گیاه، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه عامل ریزنمونه (هیپوکوتیل و کوتیلدون)، هورمون (0، 0.2، 0.4، 1.2 و 2.4 میلی گرم در لیتر) و هورمون NAA (0، 0.05، 0.1، 0.3 و 0.6 میلی گرم در لیتر) در سه تکرار اجرا گردید. نتایج تجزیه واریانس ساده برای صفات کالوس زایی و باززایی ریزنمونه ها بیانگر وجود اختلاف معنی دار بین برخی از عوامل مورد مطالعه بود. نتایج مقایسه میانگین اثرات متقابل بین عوامل مورد مطالعه نشان داد که بیشترین میزان کالوس زایی در ریزنمونه کوتیلدون و با تیمار ترکیبی BAP (0.2 میلی گرم در لیتر) و NAA (0 میلی گرم در لیتر) به میزان 97 درصد و در ریزنمونه هیپوکوتیل با تیمار ترکیبی BAP (0.2 میلی گرم در لیتر) و NAA (0.6 میلی گرم در لیتر) به میزان 91 درصد بود. تیمار BAP (0.4 میلی گرم در لیتر) و NAA (0 میلی گرم در لیتر) با میانگین 5.3 نوساقه در هر ریزنمونه، بیشترین درصد باززایی نوساقه (31.5 و %32.5) را به ترتیب در ریزنمونه های کوتیلدون و هیپوکوتیل داشت.

گیاهان روغنی بعد از غلات، به عنوان دومین منبع تامین کننده کالری برای جوامع بشری محسوب می شود. گیاه گلرنگ به دلیل داشتن روغنی با کیفیت و محتوای بالای اسیدهای چرب، مورد توجه می باشد. به منظور بهینه سازی کشت بافت گلرنگ، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی در سه تکرار، طی سال های 88-87 انجام گرفت. در این آزمایش، صفات کالوس زایی و باززایی نوساقه ریز نمونه های کوتیلدون و هیپوکوتیل ارقام Dincer و سینا در غلظت های مختلف هورمون های NAA و BAP روی محیط پایه MS، مورد بررسی قرار گرفت. بررسی اثرات متقابل در خصوص صفات فوق نشان داد که ارقام مورد بررسی در این آزمایش در واکنش به هورمون NAA به طور مستقل عمل کرده اند. مقایسه میانگین ها برای صفت کالوس زایی نشان داد که بهترین محیط ها برای کالوس زایی ریزنمونه ها که بیشترین درصد تولید کالوس را داشته اند ترکیبات ( 0.5BAPو (0.5NAA میلی گرم در لیتر و ( 1BAPو (1NAA میلی گرم در لیتر به ترتیب با میانگین های 94.33 و 97 درصد بوده است. علاوه بر این، رقم Dincer و ریزنمونه هیپوکوتیل واکنش بهتری را نسبت به کالوس زایی از خود بروز داده اند. در خصوص صفت باززایی، بیشترین درصد باززایی در ترکیب (2BAP و (0.1 NAA به میزان 35.07 درصد، در رقم Dincer و ریزنمونه کوتیلدون به دست آمد.

ایران یکی از مهم­ترین مراکز تنوع ژنتیکی گیاه یونجه در جهان می باشد و انواع مختلفی از آن در کشور وجود دارد. تأیید اصالت توده ها و ارقام یونجه از این لحاظ که تنوع ژنتیکی در این گیاه می تواند تأثیر مستقیمی بر عملکرد و کیفیت علوفه و بذر داشته باشد، از اهمیت ویژه ای برای کشاورزان و تولیدکنندگان بذر برخوردار است. در این راستا در مطالعه حاضر، توسعه روشی برای شناسایی و تفکیک مهمترین توده های یونجه زراعی ایران به­وسیله نشانگرهای ریزماهواره مورد توجه قرار گرفت. به­منظور تسهیل تمایز و تفکیک توده های یونجه مورد نظر، آلل های اختصاصی و یا به­عبارت بهتر ژنوتیپ آللی اختصاصی برای هر توده شناسایی گردید. بدین منظور از نمونه های تصادفی حاوی 100 بذر از هر توده استفاده گردید که در نهایت از طریق 9 جایگاه ریزماهواره با استفاده از ژنوتیپ آللی اختصاصی شناسایی شده برای هر توده به وضوح تفکیک شدند. بیشترین قابلیت تفکیک متعلق به نشانگرهای MTIC233، BI90، ACT009، TC7، MTIC183، MS30، MTIC238 و AFCA11 بود. دورترین فاصله ژنتیکی مربوط به توده های 5-B و خارجی و هم­چنین توده های 29-N و خارجی و نزدیک­ترین فاصله مربوط به توده­های 27-G، 9-H و 21-R بود. با توجه به نتایج حاصل به­نظر می رسد توده های 9-H، 21-R، 27-G، 25-B، 5-B و 2-G دارای زمینه ژنتیکی مشترک و با شباهت بیشتری نسبت به بقیه توده ها می باشند. روش پیشنهادی در این مطالعه به­سادگی و در مدت کوتاه (یک تا دو روز) امکان شناسایی توده یونجه مورد نظر را بدون نیاز به استخراج DNA از برگ فراهم می نماید.

رقم سوپرنیا خیار یکی از ارقام مهم هیبرید وارداتی با عملکرد بالا می باشد. به منظور بهینه کردن تکثیر غیرجنسی این رقم از طریق کشت درون شیشه ای، ریزنمونه های مختلف کوتیلدون، هیپوکوتیل و برگ در محیط پایه موراشیگ و اسکوگ MS)) تحت أثر غلظت های صفر، 1/0، 2/0، 3/0 و 4/0 میلی گرم در لیتر هورمون 1-نفتالن استیک اسید (NAA) در ترکیب با غلظت های 1، 2، 3 و 4 میلی گرم در لیتر هورمون 6-بنزیل آمینوپورین (BAP) قرار گرفت. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی در سه تکرار و تعداد پنج ریزنمونه در هر تکرار انجام گردید. درصد کالوس زایی، درصد کالوس های رویان زا و فراوانی تولید نوساقه در ریزنمونه های کشت شده مورد ارزیابی قرار گرفت. بیشترین میزان کالوس زایی (6/86 درصد) در ریزنمونه کوتیلدون در تیمار هورمونی 3/0 میلی گرم در لیتر NAA به همراه 3 میلی گرم در لیتر BAP، بیشترین درصد کالوس های رویان زا (6/61 درصد) در ریزنمونه هیپوکوتیل در تیمار هورمونی 2/0 میلی گرم در لیترNAA به همراه 2 میلی گرم در لیتر BAP و بیشترین تعداد نوساقه (08/20) در ریزنمونه کوتیلدون در تیمار هورمونی 3/0 میلی گرم در لیتر NAA به همراه 3 میلی گرم در لیتر BAP مشاهده گردید. نوساقه های باززا شده جهت القا و تشکیل ریشه به محیط MS ½ حاوی 1 میلی گرم در لیتر هورمون NAA منتقل و سپس گیاهچه های رشدیافته به محیط خارج آزمایشگاه سازگار گردیدند. بر اساس نتایج این مطالعه، استفاده از ریزنمونه کوتیلدون جهت ریزازدیادی و باززایی این ژنوتیپ به خصوص در مطالعات انتقال ژن توصیه می گردد.